ritorna alla lista
back to the menu
Poems from Registro dei fragili - Turkish translations by Nesrin Eruysal
click on the image to read the Pdf.
Sonra oğlu ansızın kayboldu meydanda
kalabalığın arasında durduğu yerde şimdi yeni bir boşluk
hiç kimse bilmiyordu, görmemişti
mor çizgili bir tişört, başında kırmızı kasket.
Ne kadar korktuğumu biliyor musun diye haykırdı yüzüne
sakatlanmış bir anneden ne anlarsın
en korkunç düşünceleri tekrarlayarak biliyor musun dedi
elleri omuzlarında salladı onu eski bir giysiymiş gibi.
Senin için nelerden vazgeçtiğimi biliyor musun
inancını sarsan doğum acısını
o aylarda sana gereken yer için
kendine yer açmaya çalışan bedenden ne anlarsın, ne bilirsin ki sen
hiçbir şey: değişen yaşam ve
yitip giden zaman
yokoluncaya dek küçülen ve yokolurken seni de alıp götüren
yıldan yıla akar ve görür senin ne hale geldiğini.
Hergün boyun eğerek
parçalanan hayatım hakkında ne biliyorsun
varlığınla yağmaladığın hayatım...
Sürdürmek için gereken gayreti bilmiyorsun
sana sahip olmak için geri kalan herşeyden vazgeçtiğimi bilmiyorsun
hadi eve gidelim şimdi en iyisi
elimi tut sıkı sıkı, eve götüreyim seni.
Sonra daha sakin devam etti: her anne anısıdır
İsa’nın derler, ama aslında annedir
gölgede kalıp ölen
ölüm acısını çeken
her tepenin altında durup bekleyen...
Registro dei fragili
I.
Poi il figlio s’era perso, d’improvviso nella piazza
tra la gente nasce il vuoto dove prima stava in piedi:
e nessuno che sapesse, mai nessuno che abbia visto
la maglietta a righe viola, il cappello rosso in testa.
Che ne sai dello spavento gli gridava in pieno viso
che ne sai di quel dolore di una madre resa monca
che ne sai gli ripeteva delle ipotesi più infami
e con le mani sulle spalle come merce lo scoteva.
Che ne sai delle rinunce
del dolore che nel parto ti divarica la fede
che ne sai del corpo a corpo che nei mesi si fa spazio
per lo spazio che reclami, che ne sai
che non sai niente: della vita come cambia e del tempo
che smarrisce
si restringe per sparire e sparendo ti risucchia
si travasa in ogni anno che ti vede diventare.
Che ne sai che non sei niente
la mia vita che frantuma genuflettere ogni giorno
quella vita che depredi perché tu ne sei presenza…
Tu non sai della fatica che comporta il proseguire
tu non sai che per averti ho rinunciato a tutto il resto
e rientriamo ora è meglio
tieni stretta la mia mano che ti guido fino a casa.
Proseguiva poi più calma: ogni madre è la memoria
di quel Cristo che si dice, ma nel fatto è quella madre
che nell’ombra resta e muore
che patisce la scomparsa
ferma ai piedi di ogni monte …